Selim Güventürk’ün bu triptik çalışması, insan hayatının iyi ve kötü arasında gidip gelen varoluşsal yolculuğunu üç ayrı sahne üzerinden anlatan güçlü bir anlatı kompozisyonudur.
Sanatçının doğrudan açıklamasına göre eser:
hayatın kendisini temsil etmektedir.
Triptiğin üç paneli birlikte okunduğunda şu yapı ortaya çıkar:
Sol panel
İnsanın karşılaşabileceği olumsuzlukları, pusuda bekleyen tehlikeleri ve hayatın karanlık yönlerini temsil eder. Bu bölüm, insanın varoluş sürecindeki kırılganlığını ve dışsal tehditlerle karşılaşmasını simgeler.
Orta panel
Yaşamın merkezindeki mücadeleyi temsil eder. Günlük hayatın içindeki “kahraman” insan figürleri burada yer alır. Bu sahne, insanın varoluşunu sürdürme çabasını ve yaşamın sürekliliğini ifade eder.
Sağ panel
Azim, huzur ve insanı başarıya ulaştıran destekleyici varlıkları temsil eder. Bu panel, mücadelenin ardından gelen denge ve içsel bütünlüğü simgeler.
Sanatçının ifadesiyle:
“Bu eser hayatın tam olarak kendisidir.
Kötü ve iyi arasında gidip gelen bir yolculuk.”
Triptiğin merkezinde yer alan yanmış ağaç motifi, sanat tarihinde sıklıkla karşılaşılan “hayat ağacı” metaforunun dönüşüm temasıyla yeniden yorumlanmasıdır. Ağaç burada yalnızca doğayı değil, insanın varoluş sürecini temsil eden bir eksen olarak okunabilir.
Kompozisyon boyunca tekrar eden küçük ölçekli insan figürleri, bireysel kimlikten çok insanlığın ortak deneyimini temsil eden evrensel bir anlatı dili kurar.
Eser bu yönüyle yalnızca bir peyzaj kompozisyonu değil, aynı zamanda güçlü bir varoluş anlatısıdır.